Osiem godzin bez wody, czyli koniec świata

Nie pamiętam w Środzie awarii o takiej skali. Doszło do mechanicznego uszkodzenia rury tuż przy Stacji Uzdatniania Wody. Jakby tego było mało, woda pod wielkim ciśnieniem zalała potężny wykop, w którym powstaje nowa komora SUW. To skomplikowało akcję ratunkową.

Najpierw trzeba było wypompować tysiące litrów wody, by ekipy mogły w ogóle dotrzeć do uszkodzonego miejsca i rozpocząć naprawę. Osiem godzin to długo, gdy nie ma wody w kranie, ale biorąc pod uwagę skalę problemu, wodociągowcy i tak zadziałali błyskawicznie.

Niestety, wystarczyło kilka godzin, by w internecie wylała się fala frustracji, która daleko przekroczyła granice zwykłego narzekania. Czytaliśmy teorie spiskowe, zarzuty wobec wodociągowców i burmistrza. Pojawili się domorośli inżynierowie, którzy z wygodnego fotela proponowali rozwiązania tak absurdalnie kosztowne – jak budowa równoległej, awaryjnej sieci „na wszelki wypadek” – że gmina przez następne lata musiałaby przeznaczyć cały budżet inwestycyjny tylko na to.

Zimnej głowy było w tym tyle, co wody w kranach – czyli zero. Awarie się zdarzają. Czasem jest to uszkodzenie mechaniczne, jak teraz, innym razem będzie to zwykłe zmęczenie materiału starej rury. Awarii energetycznych, choćby przy silnych wiatrach, doświadczamy znacznie częściej i może przez to nieco łatwiej je akceptujemy. Ale tylko nieco.

Ta sytuacja rodzi jednak inne, znacznie poważniejsze pytanie. Skoro kilka godzin bez wody wywołuje w nas taką panikę, agresję i skłonność do szukania winnych, to co by było, gdyby doszło do prawdziwego kataklizmu lub, odpukać, wojny? Czy jesteśmy na to przygotowani? Oczywiście, że nie. Ani mentalnie, co pokazały ostatnie dni, ani materialnie. Tymczasem brak wody przez osiem godzin urósł do rangi katastrofy.

Zbigniew Król

zbigniew.krol@gazetasredzka.pl